 وطنم سرزمين عشق و غزل وطنم نور و آب و عطر و عسل وطنم چشمهي سپيده و شير وطنم آفتاب عالم گير... وطنم دستخط تاريخي نه زميني، كه ماه و مريخي مثل ققنوس، باز هم پيداست وطن من هميشه پابرجاست . هرچه آتش به جان او فكنند هرچه خاكسترش به باد دهند شاعرانش به خون و خاك كشند گردن حافظش به تيغ زنند . باز ميخواند اين هميشه غزل اين گلستان نور و عطر و عسل وطنم سرزمین عشق و غزل 
|
سلام دوستاي گلم متن قشنگي رو براتون انتخاب كردم . اميدوارم خوشتون بياد . با تشكر از دوست گلم ناصر رعيت نواز . كه اين متن قشنگو ايشون زحمتشو كشيده بودن .
زيبايي دنيا را تنها آن لحظه كه به چشمان تو نگريستم دريافتم و از آن پس هيچ لحظه اي از عمرم بدون انديشه تو سپري نشد اگر عمر من تنها يك شب باشد آرزو دارم همان يك شب را با تو بگذرانم هر وقت به ياد تو مي افتم احساس مي کنم بايد چيزي بنويسم. چند خط از دريا. چند خط از ابر. چند خط از فرشته ها. چند خط از مهرباني.... در اين زمانه اي که نه روي سنگها مي شود چيزي نوشت و نه روي آبها براي تو نوشتن چه لذتي دارد. بايد از تو بنويسم. خوب مي دانم چرا؟ وقتي در هواي تو نفس مي کشم چشمهايم جز تو را نمي بينند و دستانم جز تو را لمس نمي کنند. وقتي سرگشتگي و تنهايي ام را به مهماني خلوتم مي برم و درهاي خيال را بر روي خود مي بندم در انتهاي اين بن بست هم مي دانم که بايد از تو بنويسم. مهربانم! چشمهايت را دوست دارم دنيا را بارها در چشمهايت ديده ام. خودم ديدم که يک روز صبح خورشيد پلکهايت را باز کرد و آرام از آن بيرون آمد. چشمهاي خودم را نيز خيلي دوست دارم. چون هر وقت هواي بي تو بودن سنگين مي شود و دلم از فراقت آتش مي گيرد آن قدر اشک مي ريزد و مي بارد تا لايه شفافي از عطر تو شعله ها را فرو بنشاند. هر شب بر بام روياهايم مي ايستم تا شايد دست در دست ماه به ديدنم بيايي. هر چه قدر هم که دور باشي دست فرشتگان را مي گيرم و نيلوفرانه آن قدر از ستاره ها بالا مي آيم تا به تو برسم... چراكه محبوبم اين دتيا تنها هنگامي زيباست كه در كنار تو باشم عشق من تمناي زندگي با تورا دردل دارم ودوست دارم هر شب در عشق تو صبح گردد . من دلبسته عشق تو شدم تو اجازه دادي كه عشقت را در دل احساس كنم پس با قلبم تورا صدا ميزنم تنهايي رو دوست دارم چون فقط موقع تنهايي هست که ميتونم با توحرف بزنم تو تنهايي من تو هميشه کنارم نشستي و به حرفام گوش ميکني نميدوني چه قدرحرف دارم که بهت بزنم ، نميدونم از کجا شرو ع کنم از لحظه ي اشنا ييمون بگم يا از لحظه ي که... دور بودن از تو خيلي سخته و لي نه ... تو دور نيستي تو هميشه در قلب و ياد من هستي دوست دارم وقتي که تنها هستم از زندگي صحبت کنم و از تو ، از تو يي که تمام زندگي من هستي تمام دقايقمو با تو ام حتي الان که با من نيستي دوست دارم حرفاي نگفتمو بهت بگم بهت بگم که خيلي دوست دارم دوستاي خوبم شب خوبي رو كنار عزيزانتون داشته باشيد . فردا جمعه است بهتون خوش بگذره با ارزوي بهترين ها براي شما
+
نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386 ساعت 19:52 توسط المیرا
|
وقتي كه اخرين بار ديدمش
+
نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386 ساعت 18:32 توسط امیر
|
سلام به دوستای گلم
این شعر و یه جایی خوندم حیفم اومد شما نخونین
خداکنه خوشتون بیاد
  تقدیم به خواهر نازنینمتو در چشم من همچو موجي
خروشنده و سركش و نا شكيبا كه هر لحظه ات مي كشاند بسويي نسيم هزار آرزوي فريبا تو موجي تو موجي و درياي حسرت مكانت پريشان رنگين افقهاي فردا نگاه آلوده ديدگانت تو دائم بخود در ستيزي تو هرگز نداري سكوني تو دائم ز خود مي گريزي تو آن ابر آشفته نيلگوني چه مي شد خدا يا ......چه ميشد اگر ساحلي دور بودم ؟
شبي با دو بازوي بگشوده خویش ترا مي ربودم ... ترا مي ربودم
با آرزوی روزهای خوش  رحمان
+
نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386 ساعت 12:6 توسط
|
دوست جدیدمون (امیر خان)مطلبی در مورد دوران کودکی نوشت که
این شعر هم مربوط به همون دورانه
بچگیا یادت هست بازیا اشکنک داشت گفتن نریم توپ بازی چون شیشمون ترک داشت
بچگیا یادت هست رفتیم تو حوض ماهی مامان تو بهم گفت خیر نبینی الهی بچگیا یادت هست نیومدی به بازی گفتم بیام تو کردی بهم زبون درازی
بچگیا یادت هست از رو دیوار پریدیم اهالی داد کشیدن ما خندیدیم شنیدیم
بچگیا یادت هست با همه دعوا کردم مشت خودم رو اونروز پیش همه وا کردم یچگیا یادت هست گفتن که خیر نبینیم گفتن که ما بدترین آدمای رو زمینیم
بچگیا یادت هست نیومدی تو کوچه حتی واسه خرید لواشکو آلوچه
بچگیا یادت هست پنجرتونو بستی دلی که پشت اون بود آخر زدی شکستی بچگیا یادت هست دنبال هم تو کوچه اون دوره گردی که داشت لواشکو آلوچه
بچگیا یادت هست توپَ رو پاره کردن حرفای بد زدند وبه ما اشاره کردند
بچگیا یادت هست دیگه محل نذاشتی انگار از اون روز دیگه اصلا دوسم نداشتی
اما نگات از اونروز با چشمای من بد شد هر وقت نگات منو دید تندی گذشتو رد شد بزرگ شدی تو کوچه بهت دادم یه نامه گفت سلام واجبه چون جواب سلامه
حالا شنیدم تو رو میدن به یه غریبه مرده بودم مگه من چقد کارات عجیبه
حالا به من توپ نزن به من کمک کن کمک چون مثِ شیشه ما پره دلم از ترک
مخلص همه عزیزان رحمان
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386 ساعت 23:4 توسط
|
چشم هايم گلايه دارند از نديدنت
+
نوشته شده در شنبه بیست و ششم خرداد 1386 ساعت 14:38 توسط امیر
|
ميوه خريدن سوائي است
يا همه ميوه هايت تازه و شيرين است يا ترش و كال ويا هر دو با هم اما زندگي درهم است مثل شادي غصه خنده گريه بستگي دارد به قسمتتان
+
نوشته شده در شنبه بیست و ششم خرداد 1386 ساعت 14:37 توسط امیر
|
دل من يه روز به دريا زد و رفت
يه دفعه بچه شد و تنگ غروب
زنده ها خيلی براش كهنه بودن
هوای تازه دلش میخواست ولی
+
نوشته شده در جمعه بیست و پنجم خرداد 1386 ساعت 9:47 توسط
|
دوران کودکی
و یا خونه های ویلایی اگه تو یکی از کوچه های قدیمی و اصیل بدنیا اومدین و
بافت محله تقریبا حفظ شده و پس از سالها بازهم ساکن همونجا هستین و یا
حداقل مثل من هر روز سری به خونه پدر یا مادرتون بزنید اونوقت میتونید
و با اونا زندگی کنید.
اونهم مثل مادرم پوکی استخوان داره و علیل از پاها.از هر دری سخن گفت و
اخر سر به پسرش اقا رحیم رسید که چطور اومد
و کلی دعای خیر و باقی قضایا. عصر میرم سرکار شیفت شب بیست و چهار ساعت تموم میشه و چهارتا
صفر ساعت دیجیتالی حاکی از اغاز روز دیگریست تنها توی اتاق کنترل هستم
بچه های دیگه هر کدام به گوشه ای خزیدن هیچ کاری نیست و روی صندلی
فنری افتادم یاد حرفهای پیرزن میفتم پلکها رو میبندم وافکارم رو جمع کرده و
بودن دارم میبینم .. کوچه پیچ در پیچ با سنگفرشی که تازه چیدن دیوارهای
کاهگلی وخونه های بزرگی که از بالای دیوارها ساقهو برگ درختان مو و
الوچه به کوچه سرک کشیدن و ادمهایی میان و میرن وچندین سال بود که نمی دیدم
اونطرف مشغول بازی هفت سنگ هستن توپ پلاستیکی دو لایه و ارابه ای
که از قوطی میوه ساختیم هم اونجاست .
خونه بزرگه اخر کوچه که باغ بدون حصار بود چند نفر میریم اونجا رحیم
میره بالای درخت و شروع میکنه خوردن او نقدرهلهله و داد و فریاد میکنیم که
میفته و دستش میشکنه و ما فرارمیکنیم..روز دیگه یه میله پیدا کردم و من
میشه و باز هم فرار..
رفت پیش دوستاش من هم یه سنگ بیضی حواله اش کردم نشونه ام خیلی خوب
بود درست خورد به همونجایی که میله خورده بود زیر چشم علی و باز هم جاری
شدن خون و الفرار..دیگه از شیطنت من همه محله شاکی شدن مادرم
باغمیشه سه ایستگاه فاصله داشت با خونه مون یه ایستگاه خیابون اسفالت
و دو ایستگاه خاکی اینجا اصلا همه اش باغ بود با یه خیابون خاکی وسطش
که مرز میان شهر بود. باغمیشه گوشه ای از بهشت بود طبیعت بکرودست نخورده
اکثرا میریختن زمین و تلف میشدن... صدای الارم یکی از پانلها بسرعت برق به حال حاضرم بر میگردونه و
عرق پیشونی و طپش قلب ازاون بهشت به یادگار میمونه. دو باره یاد بچه ها
میفتم رحیم معاون یه شعبه بانکه و دوتا پسر داره علی تو شهرسازی مشغوله و سعید
مرغداری دارد و هرکدوم یه دختر. اما ..اما باغمیشه دیگه وجود نداره وهمه جا
تبدیل شده به خونه و اپارتمان حتی اسمش هم عوض شده و من هر وقت اونجا میرم
خیلی غمگین میشم.
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386 ساعت 21:53 توسط امیر
|
ما و لیلی همسفر بودیم اندر راه عشق
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386 ساعت 21:51 توسط امیر
|
یاهو
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386 ساعت 21:45 توسط امیر
|
سالروزدر گذشت استاد گرانقدر دکتر علی شریعتی را گرامی میداریم
+
نوشته شده در جمعه یازدهم خرداد 1386 ساعت 20:16 توسط
|
سلام به همه عزیزان دوست داشتنی امیدوارم حال همگی خوب و زندگی به کامتون باشه با اجازه همتون به خصوص المیرا جان یک هفته ای رو مرخصی بودم علتش رو هم می دونید (جشن عروسی تنها خواهرم) که امیدوارم خوشبخت بشه
خلاصه منو ببخشید و قول میدم تو این هفته جبران کنم
+
نوشته شده در پنجشنبه سوم خرداد 1386 ساعت 21:39 توسط
|
|
. مرا به ياد روياهاي سبز و دلپذيرم مي اندازد.
خواباي قشنگ ببينيد .
